Mała Buczynowa Turnia (2172 m n.p.m.) południowo-wschodnią grzędą, II

Mała Buczynowa Turnia

Mała Buczynowa Turnia

Mała Buczynowa Turnia (2172 m n.p.m.) to rozległy i kilkuwierzchołkowy (trzy kulminacje) masyw wznoszący się ponad dolinami Pańszczycy (od północy) i Roztoki (od południa). Z południowo-zachodniego wierzchołka (skrajny lewy) ciągnie się ku południowemu-wschodowi długa i wyraźna grzęda, z której ku Dolince Buczynowej opadają nieco ponad 100 m wysokości ściany i mniejsze grzędy. Grzęda ta jest bardzo dobrze widoczna ze szlaku podejściowego na próg Doliny Pięciu Stawów Polskich. Na prawo od niej (orograficznie na lewo), bezpośrednio spod środkowego wierzchołka małej Buczynowej Turni ku dolinie Roztoki opada Szeroki Buczynowy Żleb, rozdzielający się na kilka ramion w górze i wąską linią rozcinający dolne części stoków. Żleb ten przecina żółty szlak wiodący z Doliny Pięciu Stawów Polskich, przez próg Dolinki Buczynowej na przełęcz Krzyżne. Bezpośrednio na wierzchołek Małej Buczynowej Turni nie prowadzi żaden szlak turystyczny, ale jest on łatwo dostępny z przebiegającej tuż poniżej Orlej Perci.

Niniejszy wpis przedstawia trzy warianty wejścia na południowo-zachodnią kulminację Małej Buczynowej Turni:

  1. „wariant turystyczny”, z dolinki Buczynowej, przez tzw. Buczynowy Przechód i górną część południowo-wschodniej grzędy, trudność: 0+
  2. ściśle południowo-wschodnią grzędą, od podstawy grzędy i szlaku na Przełęcz Krzyżne, na SW kulminację Małej Buczynowej Turni, trudność: II
  3. kombinacja: dolna część Szerokiego Buczynowego Żlebu, od doliny Roztoki po ścieżkę na przełęcz Krzyżne i dalej ściśle grzędą, trudność: III

Wszystkie trzy warianty, ze względu na spore partie łatwego trawiasto-skalnego terenu najsensowniej przechodzić w warunkach zimowych.

Wariant 1 – Mała Buczynowa Turnia z Dolinki Buczynowej przez Buczynowy Przechód, trudność 0+ (I-II, ściśle grzędą), WHP 319, WC 210 T.18 + WC 208 T.18

Wariant 1, najłatwiejszy, dedykowany dla turystów kwalifikowanych, to propozycja stosunkowo krótkiej wycieczki, podczas której poruszamy się głównie po śniegu. Daje możliwość „zapoznania się z wnętrzem” Dolinki Buczynowej, następnie wiedzie, szerokim żlebem na siodełko (Buczynowy Przechód) w południowo-wschodniej grzędzie, po czym skręca w lewo. W najbardziej eksponowanych miejscach grzędy stwarza możliwość asekuracji podczas wspinaczki z lotną. Trzymając się ściśle skalnych partii, trudności „rosną” do II, ale wszystkie, mniejsze i większe zęby skalne można bez problemu obejść, od wschodniej (prawej) strony grzędy. Ten wariant wejścia opisany jest w przewodnikach: WHP pod nr 319 i WC 210 T.18. + WC 208 T.18.

Mała Buczynowa Turnia od Dolinki Buczynowej. Z prawej strony siodło Buczynowego Przechodu, skalne zęby południowo-wschodniej grzędy i droga zejścia z Buczynowej Przełęczy, żlebem na dno Dolinki Buczynowej.

Sprzęt: 3-4 szt. friendów (raczej małe rozmiary) lub komplet kości, kilka pętli, 4 ekspresy, zestaw do autoasekuracji na Orlej Perci.

Podejście: 1h od schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

Czas podejścia pod południową ścianę Małej Buczynowej Turni zależy od warunków śniegowych i przetarcia dojścia w rejon progu Dolinki Buczynowej. Przy zmrożonej i zbitej pokrywie śniegowej dotarcie na próg doliny Buczynowej ze schroniska w Dol. Pięciu Stawów Polskich nie zajmuje więcej niż 45 min, a pod ścianę ok. 1 godzinę. Należy jednak pamiętać o tym, że strome stoki Buczynowej Strażnicy, o wystawie południowo-wschodniej, pocięte żlebami i opadające ku górnym partiom doliny Roztoki (tzw. Niżnie Rzędy), są niezwykle lawiniaste. Po większych opadach śniegu i kilku dniach silniejszych wiatrów, zróżnicowanie lokalnych warunków śniegowych na tych stokach, z całą pewnością nie będzie odzwierciedlać uśrednionego stopnia zagrożenia lawinowego, np. 2-ki lawinowej.

Opis drogi: 1h45min

Z progu Dolinki Buczynowej wałami morenowymi kierujemy się początkowo w głąb doliny, a następnie w poprzek, do wylotu wyraźnego żlebu, w prawej części masywu Małej Buczynowej Turni (25 min). Następnie stromo po śniegu, lewym skrajem, a potem osiową częścią żlebu wychodzimy bez trudności na siodełko, tzw. Buczynowy Przechód (25 min).

MBT. Początek żlebu. Widok w dół. Na Buczynowym Przechodzie - śnieżny odcinek grzędy i panorama Tatr Wysokich. Początkowy odcinek grzędy powyżej Buczynowego Przechodu.

MBT. Początek żlebu. Widok w dół. Na Buczynowym Przechodzie – śnieżny odcinek grzędy i panorama Tatr Wysokich. Początkowy odcinek grzędy powyżej Buczynowego Przechodu.

Z Buczynowego Przechodu, początkowo łagodnie, potem stromiej w górę, krawędzią grzędy, pod widoczne skalne zęby. Przy śnieżnych zimach uwaga na nawisy w kierunku Dolinki Buczynowej.

Końcówka śnieżnego odcinka grzędy. Przebieg drogi w środkowej i górnej części. W prawym dolnym rogu: siodełko z zaznaczonym przebiegiem Orlej Perci (łańcuch) i podejściowa depresja pod grań.

Końcówka śnieżnego odcinka grzędy. Przebieg drogi w środkowej i górnej części. W prawym dolnym rogu: siodełko z zaznaczonym przebiegiem Orlej Perci (łańcuch) i podejściowa depresja pod grań.

Po osiągnięciu skalnej części grzędy; przez zęby i progi – dobra asekuracja z kostek, małych friendów, czy pętli. Trudności w zakresie 0-II. Z prawej możliwość obejść. Ostatnie spiętrzenie jest dość eksponowane (na zdjęciu powyżej, w prawym górnym rogu), a po zejściu z niego przecinamy Orlą Perć (znak na skale, łańcuch schodzi w dół, ku dolince Buczynowej) – od Buczynowego Przechodu ok. 45 min.  Z małej przełączki na której się znajdujemy, Orla Perć przecina dalej południowe stoki Małej Buczynowej Turni. My podchodzimy wyraźną depresją kilkanaście metrów na pobliską grań, skąd na SW wierzchołek Małej Buczynowej Turni, w prawo w skos, kolejne kilkanaście metrów (0+, 5 min).

Ostatnie kilkanaście metrów przed SW wierzchołkiem Małej Buczynowej Turni. Fragment panoramy. Łańcuchy poniżej Buczynowej Przełęczy. W żlebie zejściowym, wybieramy lewą. mniej stromą część żlebu. Końcówka zejścia.

Ostatnie kilkanaście metrów przed SW wierzchołkiem Małej Buczynowej Turni. Fragment panoramy. Łańcuchy poniżej Buczynowej Przełęczy. W żlebie zejściowym, wybieramy lewą, mniej stromą część żlebu. Końcówka zejścia.

Z wierzchołka wracamy tą samą drogą do miejsca przecięcia z Orlą Percią.

Zejście: Orlą Percią i dalej żlebem wprost do Dolinki Buczynowej, (latem I, zimą po śniegu); WHP 306, WC 185 T.18, czas: 30 min

Pierwsze kilkadziesiąt metrów z pomocą łańcuchów, albo stromo po śniegu. Kierujemy się do nasady skalnej grzędy widocznej po prawej stronie (tam łańcuchy skręcają w prawo i trawersują żleb). Dalej w dół żlebem, na ogół twarzą do stoku, na wybrzuszenie w osiowej jego części. Przy braku śniegu, uwidacznia się tu wypukła, krótka grzęda, z której schodzimy do orograficznie lewego, mniej stromego odgałęzienia żlebu. Po około 150 -180 m zejścia, żleb łagodnieje. Dalej, po śniegu na szeroki piarg i jego lewym skrajem w dół, na wały morenowe w dnie Doliny Buczynowej.

Kozica w ścianie Małej Buczynowej Turni.

Kozica w ścianie Małej Buczynowej Turni.

Na południowo-wschodniej grzędzie Małej Buczynowej Turni.

Na południowo-wschodniej grzędzie Małej Buczynowej Turni.

Śnieżna grzęda MBT.

Śnieżna grzęda MBT.

Eksponowana końcówka grzędy.

Eksponowana końcówka grzędy.

Na siodełku, pod szczytem.

Na siodełku, pod szczytem.

Widok na dol. Pięciu Stawów Polskich z Małej Buczynowej Turni

Widok na dol. Pięciu Stawów Polskich z Małej Buczynowej Turni.

Tatry Wysokie ... fragment panoramy.

Tatry Wysokie … fragment panoramy.

Wariant 2 – Mała Buczynowa Turnia południowo-wschodnią grzędą, trudność II, WC 208 T.18


Łatwa, typowo zimowa, śnieżna droga wspinaczkowa, która rozwiązuje całą, południowo-wschodnią grzędę. Zaczyna się na wysokości ok. 1700 m n.p.m. (szlak na Krzyżne), tym samym pokonuje ok. 470 m różnicy wysokości. Trudności grzędy (II-kowe) kończą się po osiągnięciu, wyraźnego siodełka, czyli Buczynowego Przechodu, skąd dalej, na SW kulminację podążamy łatwym terenem (0+, a idąc ściśle przez zęby skalne, II). Droga ta, opisana w przewodniku Włodka Cywińskiego pt. Granaty, ma numer WC 208 T18. (str. 256) i nadaje się, podobnie jak i wiele innych dróg na Małej Buczynowej Turni, na pierwsze, samodzielne wspinanie zimą. Przebieg drogi jest bezpieczny, choć samo dotarcie pod nią wymaga rozwagi (patrz opis podejścia przy wariancie 1). Grzędę polecam tym zespołom, które chcąc powspinać się po „łatwych lodach” wybiorą się na wariant nr 3, ale ze względów bezpieczeństwa, zechcą ominąć, górne partie Szerokiego Buczynowego Żlebu wchodząc na szczyt, właśnie wariantem nr 2.

Masyw Małej Buczynowej Turni widoczny z podejścia do „Piątki”. Zaznaczono dwie drogi: czerwona linia – południowo-wschodnia grzęda, opisywana jako wariant 2 oraz zielona linia – droga Szerokim Buczynowym Żlebem (środkowa i górna część, oryginalny przebieg) – opisywana jako wariant 3.

Czas: 2 godz – 2godz.30min.

Opis drogi:

Wejście w drogę ok. 20 m przed Szerokim Buczynowym Żlebem. Ze ścieżki skręcamy w lewo i podchodzimy do podnóża skalnej ostrogi grzędy, wzdłuż której podchodzimy stromo po śniegu, pod wyraźną kępę kosówek. Z prawej strony, ponad kosówkami jasne, potrzaskane i przewieszone skały, u podnóża których ciągnie się, w lewo ku górze kilkunastometrowej długości rynna. Rynną (I) do kociołka powyżej, skąd trawiasto-skalną grzędą ok. 50 m w górę, pod wyraźną barierę skalną. Z lewej strony dochodzi do tego miejsca krótki żlebik z Dolinki Buczynowej. Dalej w prawo na małe siodełko w obrębie grzędy. Z siodełka po śniegu w górę, nieco na prawo od osi grzędy (50 m, 0+). Trzymamy się skalnej części grzędy (II) by, na koniec (w sumie dwie długości liny) obchodząc od lewej przewieszony blok (II) wejść na kulminację dolnej części SE grzędy, tj. Buczynową Kopkę. Dalej 20-30 m lekko w dół (0+) na Buczynowy Przechód, skąd jeszcze ok. 50 min na SW wierzchołek Małej Buczynowej Turni (patrz wariant 1).

Zejście: patrz wariant 1.

Wariant 3 – Mała Buczynowa Turnia, kombinacją dwóch dróg:

– do przecięcia szlaku na Krzyżne – droga WHP 317, WC 207 T18, „Szeroki Buczynowy Żleb” – trudność III (latem)
– powyżej szlaku na Krzyżne – droga WC 208 T18, SE grzęda – trudność II (opisana powyżej jako wariant 2)

Wariant 3 wejścia na Małą Buczynową Turnię, to jak już wyjaśniono, połączenie dwóch dróg wspinaczkowych: tj. dolnej części (do szlaku na Krzyżne), starej, bo przebytej przez W.Stanisławskiego w 1927 r. drogi „Szerokim Buczynowym Żlebem” (WHP 317, WC 207 T18, III) i kontynuacja wariantem 2, czyli drogą WC 208 T18 (II). Takie rozwiązanie wydaje się być dość sensowne, jeśli obawiamy się o stabilność pokrywy śnieżnej w środkowych i górnych partiach żlebu – wówczas grzęda stwarza, względnie bezpieczną możliwość wejścia na szczyt. Na zdjęciu poniżej zaznaczono oryginalny przebieg obu dróg – kombinacja polega na przejściu ok. 20 m w lewo, po osiągnięciu szlaku i dalszą wspinaczkę grzędą. Szeroki Buczynowy Żleb bywa pięknie wylany – na zdjęciu stan lodu, w dniu 9 stycznia 2016 r.

Mała Buczynowa Turnia - zielona linia: droga "Szeroki Buczynowy Żleb", letnie III; czerwona linia - południowo-wschodnia grzęda, II. Wariant 3, to kombinacja obu dróg.

Mała Buczynowa Turnia – zielona linia: droga „Szeroki Buczynowy Żleb”, letnie III; czerwona linia – południowo-wschodnia grzęda, II. Wariant 3, to kombinacja obu ww. dróg.

Czas: 1godz.30min do podstawy grzędy, 3 godz.30min-4 godz. całość

Opis drogi:

Droga zaczyna się tuż za dolną stacją wyciągu linowego pod Progiem Pięciostawiańskim. Przechodzimy przez kosówki, które szczęśliwie nie są tu zbyt gęste i po dużych blokach podchodzimy do wylotu żlebu. Przy małej ilości śniegu, dolna część żlebu prawie na całej długości, tj. ok 100 m, jest wylana lodem. Do przecięcia ze ścieżką na Krzyżne mamy 3-4 wyciągi, w tym dwa dłuższe (25-30 m) odcinki lodowe (III-kowe progi). Po osiągnięciu szlaku, skręcamy w lewo i po 20 m zaczynamy wspinać się południowo-wschodnią grzędą (wariant 2), lub, w razie dobrych warunków śniegowych i braku zagrożenia lawinowego dalsze wspinanie na SW wierzchołek MBT kontynuujemy, coraz szerszym i łatwiejszym (I) żlebem, co zajmie nam ok. 1godz.30min.

Zejście: patrz wariant 1.

Zobacz też:

 

Dodaj komentarz