Wschodni filar Zadniej Sieczkowej Turni, droga Biela, V (miejsce VI)

Rozległy bastion skalny ciągnący się od Czarnych Ścian po Granaty i zamykający od zachodu dolinę Buczynową, od początków tworzenia topografii ścian i grani tatrzańskich zaliczany był do masywu Zadniego Granata. W 3-cim numerze Taternika z 1961 r. zaproponowano nazwanie trzech przełęczy w Orlej Grani imieniem przewodnika Macieja Sieczki i w ten sposób powstały: Zadnia, Pośrednia i Skrajna Sieczkowa Przełęcz. Kolejnym krokiem było wydzielenie przez W.Cywińskiego w 2013 r. z masywu Zadniego Granata trzech mało wybitnych turni, opisanych w 18 tomie przewodnika pt. „Granaty”, jako Sieczkowe Turnie.

W wielu częściach wschodniej ściany Zadniej Sieczkowej Turni występują duże partie terenu trawiasto-skalistego, co czyni ją bardzo atrakcyjnym celem na zimowe wspinanie. Lewe, południowe ograniczenie właściwych urwisk stanowi głęboko wcięty żleb spadający z Zadniej Sieczkowej Przełączki. Ściany na prawo od tego żlebu mają 370-380 m wysokości. Z wierzchołka Zadniej Sieczkowej Turni do Dolinki Buczynowej opada wybitny filar skalny, którym wiedzie droga Biela. Z prawej strony filar ten, rozczłonkowany na kilka skalnych ostróg w dolnej partii, ograniczony jest żlebem, wyraźnym w dolnej części (tu przechodzi w Komin Sawickiego) i zanikającym w kopule szczytowej. Wybierając się na drogę Biela warto zaopatrzyć się w haki, przygotować na kruszyznę i pozytywnie nastawić na sporą dawkę „tatrzańskiej przygody”.

Uwaga: W przewodniku W.Cywińskiego, tom 18, droga Biela opisana jest na stronach 45-47, pod numerem 8.

1. Droga: Wschodni filar, droga Biela, V (miejsce VI)

2. Sprzęt: zestaw standardowy (haki !!!)

3. Podejście: 1h

Od schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich żółtym szlakiem prowadzącym na przełęcz Krzyżne w 30 min na próg Dolinki Buczynowej. Dalej schodzimy w zasłane głazami obniżenie i kierujemy się wgłąb doliny. Mijamy dwie koleby, a następnie podnóże piargu u wylotu Komina Pokutników. Trawersujemy stożek usypiskowy u wylotu żlebu schodzącego z Zadniej Sieczkowej Przełęczy i podchodzimy do drugiej piarżystej „zatoki” u podnóża filara.

4. Opis drogi: 5 – 7 h 

Wejście w drogę znajduje się w środkowej części zielonkawej płyty (kopczyk) położonej na prawo od wyraźnego czarnego okapu i żółtych ścianek (vide schemat). Środkiem płyty przez depresyjki (III+) pod ciemne spiętrzenie przewieszek. Delikatny trawers 2 m w prawo i w lewo do góry (V) do zacięcia, którym dalej ok 10-12 m, aż zmienia się w depresję z trawami (II). U końca depresji, w nyży, stały hak i stanowisko nr 1. Na prawo odchodzi z tego miejsca trawiasty zachód. Ze stanowiska w lewo do góry, na niewielki blok i wygodną półkę u podnóża czarnej omszałej płyty. Środkiem płyty (V) do jej końca (problematyczna asekuracja). Wychodzimy na trawiasto-skalną niewielką grzędę (II), a następnie zacięcie wyprowadzające pod charakterystyczny próg skalny. W jego środkowej części znajduje się przewieszone zacięcie u podnóża którego (litwory) zakładamy stanowisko nr 2. Trawersujemy trawiastym zachodem ok. 4 m w lewo i wyraźną ryską (III) wchodzimy na spiętrzenie wspomnianego progu. W prawo odchodzi z tego miejsca szeroki trawiasty zachód. Droga odbija na lewo i przez niewysokie prożki skalne i strome trawki po ok 35 m wyprowadza na ostrze filara (tu już mające charakter grzędy), pod koniec obchodząc po prawej skalny blok (II+). Stanowisko nr 3 zakładamy na pochyłej półce u podnóża gładkiej płyty z 3-ma hakami. Kolejny wyciąg jest kluczowy na drodze. Płyta robiona dokładnie w linii haków oferuje kilka ciekawych ruchów po małych chwytach i sporo tarciowego wspinania (VI). Powyżej płyty wchodzimy w strome trawki (II), którymi w prawo osiągamy ciemne, krótkie zacięcie (III) u podnóża spiętrzenia, po minięciu którego łatwym terenem (I) osiągamy skalny prożek (stanowisko nr 4). Kolejne 4-y wyciągi (każdy po ok. 45-50m) wiodą wyraźną trawiasto-skalną grzędą (I-II). Kierunek wspinaczki wyznacza widoczna w kopule szczytowej ciemna załupa rozdzielająca obie kulminacje, której wylot znajduje się ok. 15 m na lewo od charakterystycznych różowych ścianek. Podstawę załupy (stanowisko nr 8) osiągamy żlebem (vide schemat). Następny wyciąg pozwoli nam znów cieszyć się skałą, po, co tu dużo mówić, „dość trawiastym” wspinaniu na grzędzie :-). Załupą (III) aż do jej końca, po dobrze urzeźbionej skale. Stanowisko nr 9 wypada pod ciemną przewieszką, którą pokonujemy z lekkim wywinięciem na prawo (IV), po czym osiągamy szeroką depresję (I). Stromo do góry, wśród luźnych bloków i łopianów wychodzimy na całą długość liny pod niewielki blok (stanowisko nr 10). Stąd 20 m po trawie pod grań i w lewo do góry, przez bloki (0+) na szczyt.

5. Zejście: 2h15min

Ze szczytu schodzimy na Orlą Perć i trawersując stoki Czarnych Ścian osiągamy żleb Kulczyckiego, którym wchodzimy na Przełęcz nad Dolinką Buczynową. Dalej osiągamy szlak schodzący z Koziego Wierchu i schodzimy do schroniska w Dol.Pięciu Stawów.

6. Schemat:

Zadnia Sieczkowa Turnia - Filar Biela, V (miejsce VI)

 

7. Zdjęcia:

1 Komentarz

  1. Krzysiek Sobiecki

    Uzupełnienie: na podstawie informacji od Tomka Szewczyka, obecnie tzw. płytka z 3-ma hakami (VI) posiada dwa przeloty (pierwszy i trzeci). Zaleca się dobicie haków na prowadzeniu! Na stanowisku poniżej kluczowej płyty znajduje się obecnie stała łyżka.

    Powtórz

Dodaj komentarz